آنان که اشعارشان را در گور یافتند؟!

                                     یا آنانی که هرگز نه گور یافتند و نه خود؟!

ولی هر آنچه از عشق نتوان فهمید،

                           شعر در گور با خود می گوید!

و گور همان دل کور انسان است

              نه انسانی همچو ما؛

                            انسانی به سان حیوان

                                   با دیده گانی سیاهتر از سیاهی

                                  که به دنبال نابودی جهل

                                  زندگی را برایمان بهشت می کند

                                       بهشتی همچو جهنم!